Een 56-jarige vrouw ontdekte dat ze zwanger was. Maar toen ze op het punt stond te bevallen, onderzocht de arts haar en was geschokt door wat hij zag.
«Wat bedoel je? Ik heb negen maanden een baby gedragen!»
De arts haalde diep adem en antwoordde, zoekend naar woorden:
«Je krijgt geen baby. Dit is geen zwangerschap. Je hebt een enorme tumor in je buik. Die groeit gestaag.»
Zijn ogen werden donker.
«Wat? Hoe is dat mogelijk? De tests wezen uit…»
«De tests zouden kunnen hebben gereageerd op de hormonale veranderingen die door de tumor werden veroorzaakt,» zei de arts kalm. «Het gebeurt, maar heel zelden.»
Later bleek dat de vrouw in die negen maanden moderne tests, waaronder echografie, zorgvuldig had vermeden.
«Vroeger bevielen ze zonder apparatuur,» overtuigde ze zichzelf. —Ik laat technologie mijn kind geen kwaad doen.
Op dat moment voelde ze haar wereld instorten. Die negen maanden… waren ze slechts een illusie? Al die hoop, al die verhalen over een «baby»? Ze drukte haar handen op haar buik en fluisterde zachtjes: Speelse kinderopvang
«Maar… ik geloofde het…»
Een 56-jarige vrouw ontdekte dat ze zwanger was. Maar op het moment van de bevalling onderzocht de arts haar en was geschokt door wat hij zag.
De artsen voerden een spoedonderzoek uit. Gelukkig bleek de tumor goedaardig te zijn. De vrouw onderging een operatie en haar leven werd gered.
Na haar herstel zat ze lange tijd bij het raam van haar ziekenhuiskamer, peinzend over de vreemde speling van het lot. Ze werd geen moeder, maar ze kreeg wel iets anders: een besef van de waarde van het leven zelf.
En hoewel ze geen kinderen had, kreeg ze een tweede kans: om te leven, zich te verheugen en samen te zijn met degenen die van haar hielden.
En toen ze werd ontslagen, zei de arts die de vreselijke waarheid had onthuld tegen haar:
«Je bent een heel sterke vrouw. Misschien is dit wel jouw ware wonder.»
En voor het eerst in maanden glimlachte ze.