Een jong meisje in een korte broek probeerde de aandacht van mijn man te trekken: ik moest deze huismus een lesje leren 😱😱
Mijn man en ik droomden al lang van een vakantie, maar op de een of andere manier lukte het niet. En toen – een wonder! – lukte het ons om een paar dagen te vinden. We kochten de vliegtickets letterlijk op het laatste moment, dus we kregen stoelen in verschillende rijen. Ik was er niet echt boos over: het belangrijkste is dat we samen tijd aan zee doorbrengen. Nou ja, we zitten een paar uur apart, geen probleem.
Ik stap de cabine in en zoek mijn stoel. Ik loop langs mijn man en zie uit mijn ooghoek wie er naast hem zit. Een jong meisje – een jaar of twintig, in een ultrakorte spijkerbroek, met felrode lippenstift en wimpers als een waaier.
Ik ben niet jaloers, dus ik glimlachte in mezelf: «Ach ja, laat haar maar zitten.» Autoverzekering
Maar na ongeveer een halfuur vliegen merkte ik dat ze zich… laten we zeggen, te losbandig gedroeg.
Ze fluisterde koket iets tegen haar man en lachte om elke zin die hij maakte, hoewel hij in monolettergrepen antwoordde. Af en toe raakte ze «per ongeluk» zijn hand aan, vroeg hem om water te brengen, een tas onder de stoel vandaan te halen.
Mijn man gedroeg zich als een heer, maar zonder enige interesse. En alles zou goed zijn gekomen, maar toen gooide ze haar lange benen over de rugleuning van de stoel voor zich – recht voor het gezicht van mijn man, alsof ze opzettelijk elke lijn van haar lichaam liet zien.
Toen raakte ik, zoals ze zeggen, helemaal van slag. Ik kon het niet meer aan en leerde deze huizenbreker een harde les. Lees verder 👇👇 Vrouwen, is dit jullie ooit overkomen? Wat hebben jullie gedaan?
Een jong meisje in een korte broek probeerde de aandacht van mijn man te trekken: ik moest deze huizenbreker een lesje leren.
Ik stond op en liep langzaam door het gangpad met een plastic beker koffie in mijn handen. Ik liep naar hun rij toe, glimlachte liefjes en boog me naar mijn man toe en kuste hem op zijn wang. Maar tegelijkertijd… «verrekende» ik de beweging van mijn hand een beetje verkeerd.
«Oh… het spijt me zo,» zei ik bijna fluisterend toen een hete druppel koffie precies op haar dij terechtkwam.
Het meisje sprong op alsof ze gestoken was.
– Ben je gek geworden? – schreeuwde ze zo hard dat de buren zich omdraaiden. – Dit is echt mijn nieuwe korte broek!
Ik, nog steeds beleefd glimlachend, antwoordde:
Een jong meisje in een korte broek probeerde de aandacht van mijn man te trekken: ik moest deze huismus een lesje leren.
– Ja, ik zag de korte broek. Je was er de hele vlucht zo ijverig mee aan het pronken dat het moeilijk was om hem niet te zien. Misschien ga je nu eindelijk als een mens zitten?
Ze snoof, pakte een joggingbroek uit haar tas en ging luidruchtig naar het toilet om zich om te kleden.
Mijn man keek me aan alsof hij wilde zeggen: «Je bent onmogelijk.» En ik ging op mijn stoel zitten en opende voor het eerst tijdens de vlucht rustig het tijdschrift.